– wydarzenia podczas próby Szadraka, Meszaka i Abed-Nego
Dzień 12, miesiąc Tammuz, 3 rok panowania króla Nabuchodonozora II
Dziś zostałem mianowany głównym strażnikiem Wielkiego Pieca Królewskiego. Ja, Nergal-sar-usur, syn Bel-iddin, po piętnastu latach służby w wojsku króla Nabuchodonozora, otrzymałem to zaszczytne stanowisko. Nadzorowanie pieca używanego do egzekucji wrogów króla to wielki honor, ale również ogromna odpowiedzialność.
Wielki Piec znajduje się na równinie Dura, gdzie król niedawno wzniósł ogromny złoty posąg. Mówi się, że posąg ma 60 łokci wysokości i 6 łokci szerokości. Naprawdę imponujący widok, który ma przypominać wszystkim o potędze naszego władcy i naszych bogów.
Jutro ma się odbyć uroczystość poświęcenia posągu. Jako główny strażnik pieca, muszę dopilnować, by urządzenie było gotowe na wszelki wypadek. Król wydał dekret, że każdy, kto nie odda pokłonu posągowi na dźwięk rogu, fletu, harfy, lutni i innych instrumentów, zostanie natychmiast wrzucony do rozpalonego pieca. To surowa kara, ale takie są prawa Babilonu.
Sprawdziłem dzisiaj piec. Jest w dobrym stanie, choć dawno nieużywany. Kazałem moim ludziom wyczyścić go i przygotować zapas drewna. Nie sądzę, by ktokolwiek był tak głupi, by sprzeciwić się królewskiemu dekretowi, ale zawsze lepiej być przygotowanym.
Dzień 13, miesiąc Tammuz
Co za dzień! Uroczystość poświęcenia posągu była wspaniała. Wszyscy dostojnicy królestwa przybyli na równinę Dura – satrapowie, namiestnicy, doradcy, skarbnicy, sędziowie i wszyscy urzędnicy prowincji. Tłum był ogromny, a blask złotego posągu w słońcu był niemal oślepiający.
Kiedy herold ogłosił królewski dekret, a muzyka zabrzmiała, wszyscy jak jeden mąż padli na twarz przed posągiem. Wszyscy… z wyjątkiem trzech mężczyzn. Rozpoznałem ich natychmiast – to ci Hebrajczycy, którzy zostali mianowani zarządcami prowincji babilońskiej: Szadrak, Meszak i Abed-Nego.
Stali wyprostowani, gdy wszyscy inni leżeli twarzą do ziemi. Nie mogłem uwierzyć w ich zuchwałość. Chaldejczycy natychmiast donieśli o tym królowi, oskarżając ich o lekceważenie królewskich rozkazów i odmowę oddania czci bogom Babilonu.
Król wpadł w straszny gniew. Nigdy wcześniej nie widziałem go tak wściekłego. Rozkazał przyprowadziedzić trzech Hebrajczyków przed swoje oblicze. Byłem obecny podczas tego przesłuchania, stojąc z boku, gotowy wykonać każdy rozkaz.
„Czy to prawda, Szadraku, Meszaku i Abed-Nego, że nie służycie moim bogom i nie oddajecie pokłonu złotemu posągowi, który wzniosłem?” – zapytał król, dając im jeszcze jedną szansę. „Jeśli teraz będziecie gotowi paść na twarz i oddać pokłon posągowi, dobrze. Ale jeśli nie oddacie pokłonu, zostaniecie natychmiast wrzuceni do rozpalonego pieca. I który bóg wyrwie was z moich rąk?”
Odpowiedź Hebrajczyków zaskoczyła wszystkich. Spokojnym, pełnym szacunku, ale stanowczym głosem odpowiedzieli:
„Królu Nabuchodonozorze, nie musimy ci odpowiadać na to pytanie. Jeśli nasz Bóg, któremu służymy, zechce, może nas wyratować z rozpalonego pieca i z twoich rąk. A nawet gdyby nie zechciał, wiedz, o królu, że nie będziemy służyć twoim bogom ani oddawać pokłonu złotemu posągowi, który wzniosłeś.”
Reakcja króla była natychmiastowa. Jego twarz wykrzywiła się z wściekłości, a oczy zapłonęły ogniem. Rozkazał rozpalić piec siedem razy mocniej niż zwykle i kazał najsilniejszym żołnierzom ze swojej armii związać Szadraka, Meszaka i Abed-Nego i wrzucić ich do pieca.
Otrzymałem bezpośredni rozkaz od króla, by dopilnować, żeby piec został rozpalony do maksymalnej temperatury. Posłałem swoich ludzi po dodatkowe drewno i przez kilka godzin piec był podsycany, aż kamienie po zewnętrznej stronie zaczęły się rozżarzać do czerwoności. Żar był tak intensywny, że nikt nie mógł podejść bliżej niż na kilkanaście kroków.
Muszę to zapisać, bo sam ledwo mogę w to uwierzyć – najsilniejsi żołnierze z gwardii królewskiej, którzy prowadzili trzech Hebrajczyków, padli martwi od żaru pieca, gdy próbowali wrzucić do niego więźniów. Żar buchający z otworu pieca był tak potężny, że zabił ich natychmiast. Ale co stało się z Hebrajczykami? Zostali wrzuceni do środka, związani, w pełnym ubraniu.
Król osobiście nadzorował egzekucję, siedząc na podwyższeniu w bezpiecznej odległości od pieca. I wtedy stało się coś, co sprawiło, że moja ręka drży, gdy to piszę. Król zerwał się na równe nogi, a na jego twarzy pojawił się wyraz niedowierzania i strachu.
„Czy nie wrzuciliśmy trzech związanych mężczyzn do ognia?” – zapytał swoich doradców.
„Tak jest, królu” – odpowiedzieli.
„A jednak widzę czterech mężczyzn, rozwiązanych, chodzących pośród ognia bez żadnej szkody. A wygląd czwartego przypomina syna bogów” – powiedział król.
Spojrzałem w kierunku pieca i zobaczyłem to samo. Trzej Hebrajczycy chodzili swobodnie pośród płomieni, a z nimi była czwarta postać, jaśniejąca jak gwiazda. Oni nie płonęli. Ich ubrania nie były nawet osmalane. Chodzili po rozżarzonych węglach jak po chłodnej trawie, rozmawiając ze sobą nawzajem i z tajemniczą czwartą postacią.
Król Nabuchodonozor podszedł tak blisko pieca, jak tylko mógł wytrzymać żar, i zawołał:
„Szadraku, Meszaku i Abed-Nego, słudzy Boga Najwyższego, wyjdźcie i przyjdźcie tutaj!”
I oni wyszli z pieca. Wszyscy dostojnicy, satrapowie, namiestnicy i doradcy króla zgromadzili się wokół nich, oglądając ich ze zdumieniem. Ogień nie miał żadnej mocy nad ich ciałami, włosy na ich głowach nie były przypalane, ich płaszcze nie były zniszczone, a nawet zapach ognia nie przylgnął do nich.
Nabuchodonozor przemówił:
„Niech będzie błogosławiony Bóg Szadraka, Meszaka i Abed-Nego, który posłał swojego anioła i wyratował swoje sługi. Oni zaufali Mu, przekroczyli rozkaz króla i oddali swoje ciała, aby nie służyć ani nie oddawać pokłonu żadnemu bogu oprócz swojego Boga. Dlatego wydaję dekret, że każdy, z jakiegokolwiek ludu, narodu czy języka, kto powie coś przeciwko Bogu Szadraka, Meszaka i Abed-Nego, zostanie rozerwany na kawałki, a jego dom zamieniony w kupę gruzu, ponieważ nie ma innego boga, który mógłby wybawić w ten sposób.”
Potem król awansował Szadraka, Meszaka i Abed-Nego w prowincji babilońskiej.
Ja zaś stoję tutaj, przy wciąż rozżarzonym piecu, próbując pojąć, co zobaczyłem. Czy to naprawdę był anioł tego hebrajskiego Boga? Czy to możliwe, że istnieje bóg potężniejszy niż Marduk, Nebo i wszyscy bogowie Babilonu razem wzięci?
Dzień 14, miesiąc Tammuz
Nie mogłem spać tej nocy. Wciąż widzę przed oczami tych trzech mężczyzn chodzących pośród płomieni i tajemniczą czwartą postać, która im towarzyszyła. Nasi kapłani próbują wyjaśnić to jakąś sztuczką lub iluzją, ale ja byłem tam. Widziałem, jak najsilniejsi żołnierze padli martwi od żaru pieca. Widziałem, jak ogień pochłonął ich w mgnieniu oka. A potem widziałem trzech Hebrajczyków, którzy wyszli z pieca bez jednego oparzenia. To nie była iluzja.
Dziś rano poszedłem obejrzeć piec. Wciąż był gorący, choć ogień już wygasł. Znalazłem wewnątrz stopione fragmenty lin, którymi byli związani Hebrajczycy. Nic więcej nie zostało – żadnego śladu po ich obecności. Jakby ogień miał moc nad przedmiotami, ale nie nad nimi samymi.
Rozmawiałem z jednym ze strażników, który stał bliżej pieca niż ja. Powiedział, że słyszał, jak Hebrajczycy śpiewali jakąś pieśń lub modlitwę, będąc w ogniu. Śpiewali o Bogu, który stworzył niebo i ziemię, o Bogu, który jest ponad wszystkimi innymi bogami.
Coś we mnie się zmieniło. Nie jestem już tak pewien naszych babilońskich bogów, jak byłem wczoraj. Jeśli Bóg tych Hebrajczyków ma moc nad ogniem, nad życiem i śmiercią, to może rzeczywiście jest Bogiem Najwyższym?
Dzień 17, miesiąc Tammuz
Przez ostatnie dni wiele rozmyślałem o wydarzeniach przy piecu. Nie jestem jedyny. W całym Babilonie mówi się tylko o tym. Niektórzy twierdzą, że to była magia, inni, że to interwencja jakiegoś potężnego demona. Ale coraz więcej ludzi zaczyna się zastanawiać, czy Bóg Hebrajczyków nie jest rzeczywiście tym, za kogo oni Go uważają – jedynym prawdziwym Bogiem.
Dziś odważyłem się odnaleźć Szadraka, Meszaka i Abed-Nego. Nie było to trudne, gdyż po dekrecie króla stali się jeszcze bardziej znani w mieście. Przywitali mnie uprzejmie, bez cienia urazy za moją rolę w ich prawie-egzekucji. Gdy zapytałem ich o ich Boga, o to, co stało się w piecu, odpowiedzieli z takim spokojem i pewnością, że trudno było nie uwierzyć w ich słowa.
Powiedzieli mi, że ich Bóg, JHWH, jest Bogiem całego stworzenia, że On nie mieszka w posągach ani świątyniach uczynionych ludzkimi rękami. Powiedzieli, że On jest Bogiem, który zawarł przymierze z ich przodkami i który obiecał, że nigdy ich nie opuści, nawet gdy są w niewoli w obcej ziemi.
Zapytałem ich o czwartą postać w piecu. Szadrak uśmiechnął się i powiedział: „To był anioł naszego Boga, posłany, by nas chronić. Ale my wierzymy, że to był ktoś więcej niż zwykły anioł – to była zapowiedź Mesjasza, który pewnego dnia przyjdzie, by wybawić nie tylko nasz naród, ale wszystkie narody ziemi.”
Nie rozumiałem wszystkiego, co mówili, ale ich słowa zapadły mi głęboko w serce. Poprosili mnie, bym przyszedł znowu, jeśli będę chciał dowiedzieć się więcej o ich Bogu. Myślę, że to zrobię.
Dzień 21, miesiąc Tammuz
Dziś zostałem odwołany ze stanowiska głównego strażnika pieca. Nie jest to kara – raczej awans. Król przydzielił mnie do straży pałacowej, bliżej jego osoby. Myślę, że chce mieć przy sobie świadków cudu, który widział.
Król zmienił się od tamtego dnia. Wydaje się bardziej zamyślony, mniej porywczy. Słyszałem, jak rozmawiał z Danielem, innym Hebrajczykiem, który służy na dworze jako główny z magów i mędrców. Daniel mówił mu o Bogu Najwyższym, a król słuchał z uwagą.
Przed odejściem z równiny Dura spojrzałem jeszcze raz na złoty posąg i na piec. Posąg stoi tam nadal, błyszczący i imponujący, ale teraz wydaje się jakiś… pusty. Jakby był tylko kawałkiem metalu, a nie wyobrażeniem bóstwa. A piec? To już nie narzędzie królewskiej zemsty, ale miejsce świadectwa mocy Boga, który potrafi ocalić tych, którzy Mu ufają.
Ciągle mam przed oczami obraz trzech mężczyzn chodzących wśród płomieni i czwartej postaci, jaśniejącej jak gwiazda. Myślę, że ten obraz pozostanie ze mną do końca życia.
Dzień 30, miesiąc Tammuz
Minęło siedemnaście dni od cudu w piecu, a jego skutki wciąż się rozchodzą jak fale na wodzie. Dekret króla, zakazujący mówienia przeciwko Bogu Hebrajczyków, jest ściśle przestrzegany, ale efekt jest głębszy niż tylko oficjalny zakaz. Ludzie naprawdę zaczęli się zastanawiać, kim jest ten Bóg, który ma taką moc.
Byłem dziś w świątyni Marduka, naszego głównego boga. Miejsca, które zwykle jest pełne wiernych, teraz było prawie puste. Kapłani wyglądali na zaniepokojonych. Jeden z nich podszedł do mnie, pytając, czy rzeczywiście widziałem cud w piecu. Gdy potwierdziłem, westchnął ciężko i powiedział: „Bogowie Babilonu tracą swoją chwałę. Ludzie zaczynają wierzyć w Boga niewolników. To niedobry znak dla naszego imperium.”
Może i ma rację. A może to właśnie jest znak, że nadchodzi nowa era. Era, w której nie będziemy już czcić bogów z kamienia i metalu, ale Boga żywego, który potrafi wybawić z ognia i ocalić od śmierci.
Ja sam nie wiem jeszcze, co o tym wszystkim myśleć. Ale wiem jedno – nigdy już nie będę patrzył na świat tak samo jak przedtem. I chociaż wciąż służę królowi Nabuchodonozorowi, czuję, że moje serce zaczyna służyć innemu Królowi, którego tron jest ponad wszystkimi tronami ziemi.
Jutro znowu pójdę odwiedzić trzech Hebrajczyków. Może tym razem odważę się zapytać ich, czy ich Bóg mógłby być również moim Bogiem.
[Tu kończy się zachowany fragment dziennika Nergal-sar-usura, strażnika pieca ognistego. Dalsze karty nie zachowały się do naszych czasów, choć tradycja babilońska wspomina o człowieku o tym imieniu, który miał porzucić kult lokalnych bóstw i przyłączyć się do społeczności wygnańców hebrajskich, przyjmując ich wiarę.]